شماره نظریه : ۷/۹۹/۱۸۹۱
شماره پرونده : ۹۹-۹/۱۶-۱۸۹۱ ح
تاریخ نظریه : ۱۳۹۹/۱۲/۱۰
۲- در مطالبه اجرتالمثل ایام زندگی مشترک توسط زوجه بار اثبات تبرعی بودن یا نبودن عمل انجامشده بر عهده کدام یک از زوجین است و آیا اجرتالمثل ایام زندگی مشترک با نحله قابل جمع است؟
اولاً، با توجه به منطوق ماده ۳۳۶ قانون مدنی و تبصره الحاقی به آن، (موضوع قانون الحاق یک تبصره به ماده ۳۳۶ قانون مدنی مصوب ۱۳۸۵ مجمع تشخیص مصلحت نظام) که مقرر میدارد: «… مگر اینکه معلوم شود قصد تبرع داشته است…»، مشخص میشود که در دعوای مطالبه اجرتالمثل از ناحیه زوجه، اصل بر عدم تبرع زوجه است؛ بنابراین، چنانچه زوج مدعی قصد تبرع زوجه باشد، بار اثبات آن بر عهده زوج است. ثانیاً، شرط تعلق نحله به زوجه (که با بقاء بند «ب» تبصره ۶ ماده واحده قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق مصوب ۱۳۷۱، به موجب بند ۸ ماده ۵۸ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱، همچنان معتبر است)، این است که در خصوص امور مالی، ضمن عقد نکاح یا عقد خارج لازم شرط نشده باشد و زوجه مشمول اجرتالمثل نشود و نیز طلاق به درخواست زوجه نبوده و تقاضای طلاق ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوء اخلاق وی نباشد. بنابراین، چنانچه به اعتبار تبصره ماده ۳۳۶ قانون مدنی الحاقی ۲۳/۱۰/۱۳۸۵ مجمع تشخیص مصلحت نظام به زوجه اجرتالمثل تعلق گیرد، وی حقی بر نحله ندارد.