روش دین مبین اسلام در تنظیم حیات مادی فرد و جامعه و حکومت است و بر پایه مالکیت مختلط (خصوصی، عمومی، حکومتی) آزادی (نه بی بند و بار) اقتصادی (در حرکت های تولیدی، توزیعی و مصرفی) و عدالت اجتماعی استوار است. اقتصاد اسلامی از اصول ارزشی چندی همچون (اصل توحید، اصل معاد، اصل اعتماد به خدا در رزق، اصل انفاق و اصل میانه روی) تأثیر می پذیرد. این اقتصاد تأمین نیازهای مادی بشر و ایجاد رفاه را وسیله ای برای تکامل انسان می داند. جنبه های اجرایی اقتصاد اسلامی بر دو قسمت متمایز الزامی و اخلاقی استوار است. قسمت الزامی یعنی قانون و احکام درباره مالکیت، مالیات، مبادلات، تولید، مصرف و…) و اخلاقی (یعنی دستورات و سفارش در مورد احسان، ایثار، امانت و…) استوار است. حوزه این اقتصاد فراگیر است و از جنبه های مختلفی قابل بررسی می باشد، همچون: اقتصاد بازرگانی (تجارت داخلی و خارجی، بیع و معاملات، مضاربه، ربا، قرض الحسنه، صلح، رهن، خیار، انحصار، رقابت و…) اقتصاد خانواده (مهر، نفقه و ارث) اقتصاد سیاسی (مالکیت، فیء، انفال، خمس، زکات، خراج، درآمد، توزیع ثروت و…) اقتصاد صنعتی (تولید، صنعت، کار، ثبت اختراعات و…) اقتصاد کشاورزی (تولید، مسابقات، مزارعه، اقطاع و…)